Martının Gözyaşları

Bir haftayı daha bitirmiş olmanın getirmiş olduğu yorgunluğun ne zihnime ne de vücuduma hüküm sürmesine izin veremeyecek kadar huzurlu bir vapur yolculuğu geçirmeye hazırlanıyorum. Yoğun İstanbul trafiğinden kurtulup kendimi denizin şefkatli kollarına bırakıyorum. 

Bostancı vapur iskelesinden kalkan yandan çarklı ada vapuru sırasıyla Kınalı ve Burgaz adalarına uğruyor. Büyük bir kalabalık bizden ayrılarak kendisini ufak kara parçalarına atmaya hazırlanıyor. Farklı yaşlardan ve farklı mezheplerden insanların oluşturduğu bu yoğunluğu gözlemliyorum; bazı simalar zihnime tanıdık gelmeye başlamış bile. İlk iskelede inen rum teyzeyi rengarenk çiçeklerle süslenmiş şapkasından tanıyorum; bir sonraki ada parçasına ayağını zorlanarak atan yorgun balıkçı amcayı yanımdan geçtikten sonra arkasında bıraktığı anason kokusu ele veriyor. 

Ruhuma iyi gelen bu ada insanı profilinin büyük bir kısmı gemiyi terk ettikten sonra, kaptan vapurun burnunu Heybeliada'ya doğru çevirmeye hazırlanıyor. Her yolculukta içimi kaplayan tarifsiz heyecan yeniden kan basıncımı yükseltmeye başlıyor. Biraz rahatlamak adına kısa sürede yuvam haline gelen bu adanın seyrine dalmaya karar veriyorum. Cama başımı yaslar yaslamaz bembeyaz bir martıyla göz göze geliyorum. İlk defa bir martının telaşlı bakışlarına tanık oluyorum. Geminin güçlü pervanesi, denizi onun küçücük gözlerine sıçratmaktan utanmıyor; bünyesine ağır gelen damlalar, martının gözlerinden yaş gibi bir bir akıyor. Tam o an, kalbime, son nefesimi verene dek asla geçmeyecek bir bıçak gibi saplanıyor martının gözyaşları.

Gözlerimin önünden gitmeyen martının bakışlarıyla vapurun merdivenlerinden ağır adımlarla inmeye başlıyorum. Karşıma tüm yalnızlığıyla Deniz Lisesi çıkıveriyor. Her cuma beni okulun merdivenlerinde bekleyen babamı arıyor gözlerim. İlk defa orada olmadığını görüyorum. Babama, okul komutanı olarak atandığından beri haftalık ziyaretimi gerçekleştirip onunla evimize giden yokuşu çıkma keyfinin bir an bile olsa sekteye uğramasının beni bu kadar üzeceği gerçeği ile ilk defa karşı karşıya kalıyorum. Belki de yalnızca bu cuma gününe mahsus olarak böyle hissediyorum. 

Vapurdan iniyorum. Aklım karışık. İçimde huzura dair hiçbir şey kalmadığını biliyorum. ''Belki bir işi çıkmıştır'' diye düşünüyorum. Okula girip girmemek konusunda içimde tereddütlerle savaşırken ayaklarım beni okulun kapısından içeriye doğru sürüklüyor. Nizamiyede asık suratlı bir iki subayla karşılaşıyorum. Anlam veremeden kısık sesle iyi akşamlar dileklerimi sunup hızlanan adımlarla babamın odasına doğru ilerliyorum. Merdivenlerden yukarı çıkıp odasına giriyorum. Babam ayakta. Masasının üstünü ilk kez dağınık görüyorum. Ayaküstü birbirimize sarılıp hiç konuşmadan özlem gideriyoruz. Gözlerinin içine bakıyorum; soluk, yorgun ve kanlanmış gözlerle bana bakıyor; beni görmediğini hissediyorum.

''Hoşgeldin kızım...'' derken odanın kapısına vuruluyor. Nöbetçi subayın içeri girmesiyle beraber zihnim allak bullak oluyor. Konuşulanlar arasından kelimeleri seçmekte güçlük çekiyorum. Hastane, koşu, kalp krizi gibi sözcükleri duyar duymaz beynimden vurulmuşa dönüyorum. Adada yaşayan birisinin başına bir şey gelmiş olabileceğini düşünüyorum. 

Babam odada yalnız kalır kalmaz yanına koşuyorum. 

''Baba?''

''Lise 1'lerden bir çocuk, bugün koşu testi esnasında fenalaşıp yere yığılmış, onu hastaneye gönderdik.''

''Bilinci yerinde mi?''

''Hayır kızım, yoğun bakımda.''

''İsmi ne?''

''Ozan.''

Martının gözyaşları damla damla, sızlayan kalbimden içime doğru akıyor. Masanın üstünde duran öğrenci albümünü alıp titreyen ellerle Ozan'ı bulmaya çalışıyorum. Onlarca surat. Onlarca hayat geçiveriyor parmaklarımın arasından. Bilmeden durakladığım sayfada Ozan'ın sürmeli gözleriyle bana baktığını fark etmem zaman alıyor. O fotoğrafı ömrümün sonuna kadar yanımda taşıyacağımı; en zor, yalnız ve güçsüz gecelerimde hep onun 16 yaşının ardından arkasında bıraktıklarına bakan vesikalığı ile konuşacağımı bilmeden uzun uzun gözlerine bakıyorum. 

Martının gözyaşları, o 29 Aralık 2005 akşamı benim, yılbaşı akşamı da dışarıdan gelen geri sayım sesleri ile babamın gözlerinden süzülüyor. 

Ne zaman bir martı sesi duysam hep gözlerini anımsarım. 

Yine yeni bir yılın arifesindeyiz. Onu kaybedeli tam 8 sene oldu. 

Ben büyümeye devam ediyorum. Ozan hala 16 yaşında.

Martılar hiç ağlamasın.

İyi seneler.

Yazının seslendirilmiş hali için Hakan Boynueğri'ye teşekkürler...

https://www.youtube.com/watch?v=LIUG5COnGbQ